Feb’s Fotoblog

Tijdens mijn skiverlof belde mijn collega me dat mijn andere collega (het wordt ingewikkeld ;)  ) door omstandigheden niet mee kon op een business trip naar Hawai, Honolulu (voor de geïnteresseerden: het Cisco Partner Summit). Gezien alles reeds geboekt was moest men dus snel op zoek naar iemand anders als plaatsvervanger- en dat bleek ik dus te zijn. Een dikke meevaller, maar toch ook wel een tegenvaller. Een dikke meevaller omdat dit een “once in a lifetime opportunity” is - een tegenvaller omdat ik toch wel behoorlijk lang weg ben van de kinderen en het vrouwtje. We vertrekken op 4 april en komen pas terug op 13 april (2 weekends dus) dus wel behoorlijk lang maar goed anders kom ik er misschien nooit meer.

Uiteraard ken ik niets van Hawai, buiten het feit dat het lekker exotisch is en van de film Pearl Harbor. Ik vermoed als ik zo de websites even afschuim dat het wel een heel mooie locatie is, zodat er zeker een aantal foto-opportuniteiten moeten zijn. We hebben een 3-tal dagen vrij vooraleer het effectieve partner summit begint, wat maakt dat we dus wel een en ander kunnen gaan bezien en uiteraard fotograferen ! Alleen weet ik nog niet zo goed of ik mijn hele fotomateriaalzak mee zou nemen of niet. Wat zeker mee moet is de 18-200 omdat ik hier voorlopig de enige breedhoek heb, en de 50mm neem ik ook mee (kan nooit geen kwaad en het weegt niets), maar ik twijfel of ik mijn statief en 70-200 mee moet nemen…. nu als ik er wat verder over nadenk, moet ik volgens mij zeker mijn statief mee nemen om mooie landschapjes te kunnen fotograferen (of bij nacht). Alleszins, ik ben er nog niet helemaal over uit… dus we zien wel.

Als jullie tips hebben, laat het me gerust weten, alle info is steeds welkom.

Ondertussen begin ik toch meer te genieten van de mogelijkheid van hoge ISO’s bij mijn S3, gisteren had ik niet al te veel zin in flitswerk bij mijn ouders thuis, maar ik wou toch een paar fotootjes maken van onzen Brent die geweldig graag op zijn beentjes probeert te staan - dus 50mm lenske, ISO naar 1600 en gaan. Daarna in Lightroom de luminance en color noise reduction nog een beetje verschuiven en je hebt toch meer dan behoorlijke resultaten. Ik vind het geweldig alleszins.

En natuurlijk onze Xander in volle actie - eieren rapen, want de Paashaas (of de klokken) waren langsgeweest bij oma en opa:

Wat een grillige week ons ski-verlof, veel ups & downs, zowel wat betreft het weer als wat betreft de gezondheid van onzen Brent. Het leven kan hard zijn, maar al bij al was het toch een geweldig verlof - veel toffe mensen leren kennen - en al bij al ontspannend - en daar draait het toch allemaal om.

In de nacht van vrijdag op zaterdag in het midden van de nacht vertrokken, en ik had me voorgenomen om een beetje een reportage te maken van ons verlof. Ik moet zeggen dat het reportage gebeuren er niet helemaal is van gekomen, maar bon toch een impressie:

Als je in het midden van de nacht vertrekt en je verveelt je een beetje krijg je onderstaande resultaat (ik weet het, ik ben vergeten compenseren )

Onderweg ook even gaan eten, hupsakee, fototoestel mee en op een iets hogere ISO fotograferen - so far, so good:

Ook péages tegengekomen:

Eveneens een zelfportretje

En wat ik hierna heb meegemaakt dat geloof je nooit, toen we na onze lunch (tweede stop) terug naar de auto gingen, moest ik mijn fototoestel even opzij leggen om onze Xander in de wagen te kunnen zetten, dus wat doe je, snel even het fototoestel op het dak leggen.

Een tijdje later (toch een 10-tal minuten) toen we vertrokken waren en onze twee kornuiten mooi in dromenland waren vroeg Isabel om er even een fotootje van te maken… en eeeeeekkkk ik vind mijn toestel niet - toen viel mijne frank - die had ik op het dak achtergelaten - allerlei doemscenario’s kwamen boven toen ik eraan dacht dat ik het toestel op het dak van de wagen had laten liggen - ik werd er knettergek van. Tot ik even in de zijspiegel keek en zag dat het toestel gewoon nog op het dak lag - netjes geblokkeerd tussen de baren van de dakkoffer. Ik heb mijn vrouw nog nooit zo snel geinstrueerd om op een pechtstrook te gaan staan om het toestel te recupereren… je kan je wel voorstellen hoe gelukkig ik was dat er aan mijn toestel niets aan was

Daarna heb ik toch nog even deze foto’s gemaakt:

Zijn ze niet lief meneer ?

En toen was het reportagegevoel er een beetje uit

Ik moet toch zeggen dat het zien van Xander in zijn skipak en met zijn latjes in de handen een mooi beeld gaf:

Af en toe viel er dus veel sneeuw - wat het plezier niet onderdrukte - hier heb ik het ook even gewaagd om mijn toestel aan de weersomstandigheden bloot te stellen:

Waarna we nog een extra jeneverke (met smaak naar keuze) binnenkapten !

Ik heb ook een beetje van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn 70-200 af en toe te testen:

Ik heb het zelfs geriskeerd om de lens mee op de piste te nemen - goe ingepakt in een rugzakske, en hopend dat ik niet te hard of verkeerd zou vallen bij een of ander slecht maneuver.

Alleszins was het wel een gezellige gezinsvakantie (even reclame maken voor mijn vrouwtje) van Kriebels en Kuren (of beter gekend als OZ wat staat voor het Onafhankelijk Ziekenfonds) - met een heel toffe groep mensen, ook werd er iedere avond wel iets georganiseerd (op de piste, of ’s avonds aan de bar…). Hieronder zie je de resultaten van een spelletje “Kuben” of “Kunen” (ik weet het niet echt meer ) - een tof spel (van Noorse origine) alleszins dat zorgt voor de nodige ambiance (reken daar dan ook nog wat jenever bij)

Eigenlijk heb ik geen tijd gemaakt voor landschapjes, ofwel was het weer te slecht, ofwel dacht ik er niet echt aan, omdat ik echt wou skiën:

In de loop van de week was ons Brentje nog regelmatig ziek (overgeven, oorontsteking, koorts enz.) wat maakte dat mijn vrouwtje iets te weinig aan skiën is toegekomen. Na het opstarten van een antibiotica kuur ging het plots wel heel wat beter en is Isabel toch nog een beetje mee kunnen gaan skiën.

In de tussentijd naar het einde van de week toe, was het terug begonnen met sneeuwen en niet zo maar een beetje. Gelukkig had ik nog net op tijd sneeuwkettingen gekocht (die we er vrijdagavond met hulp van deskundigen hebben kunnen bevestigen).

De laatste namiddag ben ik in een halve sneeuwstorm nog even gaan skiën met de monitoren, je zag je ski’s niet meer, skiën in sneeuw tot aan je knieën (en dit op de piste) - dat was echt kicken - helaas heb ik er geen foto’s van - een van de monitrices heeft er wel eentje getrokken (maar ik moet hem nog krijgen).

Hierboven nog even het bewijs dat we echt met sneeuwkettingen moesten rijden. Op deze parkeerplaats moest de ketting er ook af - piece a cake zou je denken. Dat was ook zo voor de eerste ketting,  maar degene die je nu in beeld ziet wou er helaas niet af :(  - het ijzertje waarmee je normaal loskoppelt zat helemaal vast - ik heb er dus mijn wiel kunnen afhalen om die ketting los te krijgen. Het kan soms tegenzitten

All in all zijn we toch nog goed thuisgekomen (ik weliswaar met griep en koorts - maar dat is ondertussen toch voorbij na een zondagje uitzieken).

Deze week niet veel tijd gehad om te bloggen, vooral omdat ik me nogal grieperig voelde en ik ben blijven werken, maar dan wel op tijd in bed moest om te recupereren

In de nacht van vrijdag op zaterdag vertrekken we op ski-verlof, voor een weekje, naar Frankrijk. Mijn fototoestel gaat zeker mee - ik ga een beetje tijd nemen om hier en daar wat mooie foto’s te trekken. Het zal vooral een relax ski-verlof worden (hoop ik), dus no stress en vooral genieten van de goede berglucht en de mooie natuur. Het zal onze twee jongens zeker deugd doen (vooral Brent kan de gezonde lucht gebruiken om zijn longen een beetje verse zuurstof te geven - want hij is nog steeds ziekjes).

Als ik de kans zie om op Internet te geraken krijgen jullie uiteraard tussentijdse foto’s te zien, maar ik vrees ervoor dat ik eenvoudig op internet zal geraken met mijn laptop. En anders tot volgende week !

Als ik de reviews van de Nikon D300 en D3 zo lees, dan begint er zo altijd iets te kriebelen bij mij. Ik geef het toe, ik ben een “gadget”-man. Altjid wil ik het beste materiaal mogelijk. Het is echter niet altijd rationeel en betaalbaar. Anderzijds zelfs met relatief lichtsterke lenzen, en als je binnen wil fotograferen, heb je toch al behoorlijk snel hoge ISO’s nodig om een aanvaardbare sluitertijd te hebben als je geen flash wil gebruiken.

Een paar maanden geleden toen ik mijn Nikon D70 nog had, was ik op een gegeven moment heel erg teleurgesteld in het ruis-niveau dat al snel ontstond bij een ISO hoger dan 400, waardoor ik het gevoel had dat mijn foto’s verknoeid waren - dikwijls was dit zo, maar ook niet altijd denk ik (maar alle excuses zijn goed om een ander toestel te kopen ). Toen heb ik een beetje gezocht naar toestellen die goed scoren op ISO maar uiteraard ook nog een Nikon mount hebben, en die betaalbaar waren. Uiteindelijk is het de Fuji S3 Pro geworden. Een toestel qua leeftijd ongeveer even oud als de Nikon D70, maar wel een professionele body, en een behoorlijk goede scoorder op vlak van ruis (toen, en nu nog altijd denk ik). Ik heb deze dus gekocht, nu de S3 heeft buiten het feit dat hij geweldig goed in de hand ligt ook nog het voordeel dat hij een behoorlijk hoog dynamisch bereik aankan, maar hij heeft ook een geweldig nadeel: het toestel is ongelooflijk traag. Toch zou ik hem niet meer willen missen, ik begin er nu meer en meer mee te spelen, en ik vind het een geweldig toestel, je moet er alleen mee leren werken, feeling mee krijgen - en daar ben ik nu volop mee bezig.

Vandaag even een paar foto’s genomen met mijn Tokina 100 mm 2.8 op 1600 ISO, met heel weinig verlichting. Ik heb wel in RAW gefotografeerd en daarna in Lightroom nog een en ander aangepast voor wat betreft Luminance en Color Noise reduction. En nog een klein beetje aangescherpt. En al bij al valt het resultaat dan nog behoorlijk goed mee of is het vooral omdat het onze kleine is

Je kan op de foto klikken om de grotere versie te “bewonderen”.

Naar aanleiding van vorige posting heb ik beloofd aan Tim om even aan te geven welk flash materiaal ik heb gekocht de laatste tijd.

Even de woorden van Tim overnemen: “Ik zoek eerder een flitser die ik volledig handmatig kan gebruiken, en die ook in contact met de camera is…”

Wel, mijn flitsertjes, een Nikon SB-600 en een Nikon SB-26, die by the way, volledig manueel instelbaar zijn (who needs the Creative Lighting System van Nikon ), maar even serieus nu, deze flitsers zijn dus volledig manueel instelbaar van 1/1 - full power tot 1/64 als ik me niet vergis - en indien wel dan is het zeker 1/32.

Voor het contact met je camera kan je met van die pc sync cords werken, maar dan zit je altijd met die draden - ook vreselijk ambetant. Dit probleem heb ik opgelost met een Cactus wireless trigger (trouwens op aanraden van Tom, die ik het eens had zien gebruiken).

Tot op vandaag ben ik heel tevreden van deze oplossing voor het flitsen, Over de flitsparaplu en het daarbijhorende materiaal heb ik al eens gepost.

Nu het allerbelangrijkste wat kost dit grapje:de SB-600 heb ik tweedehands gekocht al een tijdje geleden (heeft me nog een 200 euro gekost, maar ik denk dat dit wel iets goedkoper kan), de SB-26 heb ik nog zeer recentelijk gekocht voor een 75 euro. Op de tweedehandsmarkt vind je dit behoorlijk regelmatig terug en kan je toch nog voor een redelijke prijs een goede flitser kopen. De Cactus trigger heb ik onmiddellijk met 2 receivers gekocht (nu heb ik al een beetje spijt dat ik er niet onmiddellijk 3 of 4 heb gekocht) voor in totaal een 50 $ denk ik (tegenwoordig de moeite gezien de lage dollarkoers). Dus al bij al vallen de kosten om iets bij elkaar te rapen nog behoorlijk mee, toch als je er niet mee inzit om ook een en ander tweedehands te kopen.

Nog één tipje, de Cactus triggers werken enkel en alleen met flitsers in de manuele stand (het is maar dat ik eerst dacht dat mijn spullen niet werkten, en dat wil ik jullie besparen ).

Tot daar wat ik tot vandaag min of meer weet uit wat ik zelf heb meegemaakt, ik ben verre van specialist, maar wil wel mijn leerproces met jullie delen (allez voor degenen die er ook nog niet teveel van kennen).

Voor wat betreft het leren en meer info over hoe te werken met de flitsen: volgende mensen geven hier behoorlijk veel info over en delen hun ervaringen zonder problemen mee -  ik kan alleen maar zeggen, check heel regelmatig de volgende blogs (zij zijn de echte Strobist specialisten - de Belgische dan):

• Tom Museeuw
• Bert Stephani
• Jürgen Doom
• Serge Van Cauwenbergh
• Ake van der Velden

Naar aanleiding van mijn vorige post kreeg ik de commentaar van Jürgen dat het jammer was dat ik geen “infinity curve” had. Oeps, ik moet toegeven dat ik niet onmiddellijk doorhad wat het inhield (als simpel amateurke). Ik had min of meer een gedacht maar google was ook hier mijn vriend om mijn vermoedens even te bevestigen. Aangezien ik met deze blog als doelstelling voor mezelf heb gesteld om de geinteresseerden leerrijke info te verlenen zal ik hier even het resultaat geven van mijn google search:

De “infinity curve” is dus de achtergrond die mooi meebuigt waardoor je geen duidelijke randen hebt in de achtergrond. En ook geen storende elementen dus, enkel het onderwerp en de belichting.

Erg graag zou ik zoiets dergelijks hebben in de toekomst maar voorlopig is het behoorlijk duur (denk ik) en ook moeilijk te verkopen aan het vrouwtje om die reden, een tweede reden is plaatsgebrek. Om dit zinvol te kunnen gebruiken moet je toch behoorlijk wat plaats hebben en die is er niet momenteel. Ik kan misschien wel iets bedenken om dit ooit op een of andere manier eenvoudig in de garage te monteren of iets dergelijks, maar het zal nog niet voor direct zijn. Hoewel zo een eigen studio mij wel interessant lijkt maar nog niet voor direct, nog lang niet - daarvoor moeten we nog te veel bijleren, en daar zijn mijn gewone flitsen volgens mij ideaal voor.

Nu even verder ingaand op de post van Jürgen heeft hij wel gelijk, ik vind het zelf ook jammer dat ik niet zo een mooie egale achtergrond heb om wat mooiere indoor full body shot portretjes te maken zonder alle storende elementen, zoals plinten enz.. Binnenkort eens proberen om een mooiere achtergrond te fabriceren, want uiteindelijk maakt dit ook of een foto mooi is of niet.

Pfeewww zoveel te leren, maar hé dat maakt het razend interessant !

Voor de geinteresseerden heb ik de lichtopstelling van gisteren even in kaart gebracht. Wat ik bij de foto’s van Brent heb gedaan: de reflector (diffuser) tussen model en achtergrondflits geplaatst, hierdoor was de lichtval van de achtergrondflits op Brent al een pak minder, bij Xander had ik dit nog niet gedaan, vandaar dus ook de geweldig storende schaduw aan zijn oren.

En nu kunnen we naar aanleiding van de eerste resultaten beginnen experimenteren, door aanpassingen van het diafragma, minder power, verplaatsen van de flitsers, en ik moet dringend eens een paar zwarte rietjes, lijmpistool en nog wa geribbeld karton gaan kopen om een snoot te maken.

Alleszins, ik was min of meer blij met het eerste resultaat (toch zeker de foto’s van Brent), maar heel spannend was het nu ook weer niet, want het is nogal standaard belicht. Maar een mens moet ergens beginnen, nooit lopen vooraleer je kan stappen hebben een aantal wijze mensen me ooit eens gezegd

 Update: gezien de notities niet echt leesbaar zijn, beide flitsers op manueel, 24mm zoom, en full power (1/1).

Vanmorgen even alle materiaal opgezet en wat getest. Hier zoals beloofd dus de eerste resultaten, mijn eerste pogingen om met 1 flits de achtergrond volledig wit te krijgen, en dan 1 hoofdlicht op mijn twee geliefde onderwerpen - de twee zoons.

Xander had er zoals gewoonlijk niet veel zin in, onzen Brent kan nog niet teveel tegenpruttelen dus da is wa gemakkelijker.

Hopelijk vinden jullie het iets. Wat me zelf al is opgevallen, mijn achtergrondflits heeft nogal wat strooilicht veroorzaakt (nog niet onmiddellijk storend vind ik, maar wel iets waar ik wat DIY stuff voor moet maken om het gerichter te kunnen gebruiken).