feb’s fotoblog

Wat een grillige week ons ski-verlof, veel ups & downs, zowel wat betreft het weer als wat betreft de gezondheid van onzen Brent. Het leven kan hard zijn, maar al bij al was het toch een geweldig verlof – veel toffe mensen leren kennen – en al bij al ontspannend – en daar draait het toch allemaal om.

In de nacht van vrijdag op zaterdag in het midden van de nacht vertrokken, en ik had me voorgenomen om een beetje een reportage te maken van ons verlof. Ik moet zeggen dat het reportage gebeuren er niet helemaal is van gekomen, maar bon toch een impressie:

Als je in het midden van de nacht vertrekt en je verveelt je een beetje krijg je onderstaande resultaat (ik weet het, ik ben vergeten compenseren )

Onderweg ook even gaan eten, hupsakee, fototoestel mee en op een iets hogere ISO fotograferen – so far, so good:

Ook péages tegengekomen:

Eveneens een zelfportretje

En wat ik hierna heb meegemaakt dat geloof je nooit, toen we na onze lunch (tweede stop) terug naar de auto gingen, moest ik mijn fototoestel even opzij leggen om onze Xander in de wagen te kunnen zetten, dus wat doe je, snel even het fototoestel op het dak leggen.

Een tijdje later (toch een 10-tal minuten) toen we vertrokken waren en onze twee kornuiten mooi in dromenland waren vroeg Isabel om er even een fotootje van te maken… en eeeeeekkkk ik vind mijn toestel niet – toen viel mijne frank – die had ik op het dak achtergelaten – allerlei doemscenario’s kwamen boven toen ik eraan dacht dat ik het toestel op het dak van de wagen had laten liggen – ik werd er knettergek van. Tot ik even in de zijspiegel keek en zag dat het toestel gewoon nog op het dak lag – netjes geblokkeerd tussen de baren van de dakkoffer. Ik heb mijn vrouw nog nooit zo snel geinstrueerd om op een pechtstrook te gaan staan om het toestel te recupereren… je kan je wel voorstellen hoe gelukkig ik was dat er aan mijn toestel niets aan was

Daarna heb ik toch nog even deze foto’s gemaakt:

Zijn ze niet lief meneer ?

En toen was het reportagegevoel er een beetje uit

Ik moet toch zeggen dat het zien van Xander in zijn skipak en met zijn latjes in de handen een mooi beeld gaf:

Af en toe viel er dus veel sneeuw – wat het plezier niet onderdrukte – hier heb ik het ook even gewaagd om mijn toestel aan de weersomstandigheden bloot te stellen:

Waarna we nog een extra jeneverke (met smaak naar keuze) binnenkapten !

Ik heb ook een beetje van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn 70-200 af en toe te testen:

Ik heb het zelfs geriskeerd om de lens mee op de piste te nemen – goe ingepakt in een rugzakske, en hopend dat ik niet te hard of verkeerd zou vallen bij een of ander slecht maneuver.

Alleszins was het wel een gezellige gezinsvakantie (even reclame maken voor mijn vrouwtje) van Kriebels en Kuren (of beter gekend als OZ wat staat voor het Onafhankelijk Ziekenfonds) – met een heel toffe groep mensen, ook werd er iedere avond wel iets georganiseerd (op de piste, of ’s avonds aan de bar…). Hieronder zie je de resultaten van een spelletje “Kuben” of “Kunen” (ik weet het niet echt meer ) – een tof spel (van Noorse origine) alleszins dat zorgt voor de nodige ambiance (reken daar dan ook nog wat jenever bij)

Eigenlijk heb ik geen tijd gemaakt voor landschapjes, ofwel was het weer te slecht, ofwel dacht ik er niet echt aan, omdat ik echt wou skiën:

In de loop van de week was ons Brentje nog regelmatig ziek (overgeven, oorontsteking, koorts enz.) wat maakte dat mijn vrouwtje iets te weinig aan skiën is toegekomen. Na het opstarten van een antibiotica kuur ging het plots wel heel wat beter en is Isabel toch nog een beetje mee kunnen gaan skiën.

In de tussentijd naar het einde van de week toe, was het terug begonnen met sneeuwen en niet zo maar een beetje. Gelukkig had ik nog net op tijd sneeuwkettingen gekocht (die we er vrijdagavond met hulp van deskundigen hebben kunnen bevestigen).

De laatste namiddag ben ik in een halve sneeuwstorm nog even gaan skiën met de monitoren, je zag je ski’s niet meer, skiën in sneeuw tot aan je knieën (en dit op de piste) – dat was echt kicken – helaas heb ik er geen foto’s van – een van de monitrices heeft er wel eentje getrokken (maar ik moet hem nog krijgen).

Hierboven nog even het bewijs dat we echt met sneeuwkettingen moesten rijden. Op deze parkeerplaats moest de ketting er ook af – piece a cake zou je denken. Dat was ook zo voor de eerste ketting,  maar degene die je nu in beeld ziet wou er helaas niet af   – het ijzertje waarmee je normaal loskoppelt zat helemaal vast – ik heb er dus mijn wiel kunnen afhalen om die ketting los te krijgen. Het kan soms tegenzitten

All in all zijn we toch nog goed thuisgekomen (ik weliswaar met griep en koorts – maar dat is ondertussen toch voorbij na een zondagje uitzieken).