feb’s fotoblog

Sorry, de laatste dagen nog niet geweldig veel tijd gehad om te posten – vooral omdat ik vrijdagmorgen vertrek – en omdat het op het werk razand druk is. Afgelopen weekend heb ik wel wat mijn flitsers aan het spelen geweest, maar zonder een deftige achtergrond  

De resultaten waren nie zo super vond ik, vandaar dat ik nog niets heb gepost omtrent mijn probeerselkes… maar goed gezien ik mezelf als doelstelling heb gegeven om met deze blog mezelf iets bij te leren en anderen uit mijn fouten te laten leren, moet een mens dus ook al eens foute beelden posten. Vooral foute beelden omwille van de onverzorgde achtergrond. Hieruit kan je dus enkel leren dat ook hier de nodige aandacht aan dient besteed te worden. Voor wat betreft de lichtopstelling. Beide foto’s gemaakt met een reportageflitser (Nikon SB-26) op volle kracht in een doorschijnparaplu. Bij de foto van Xander komt het licht van rechtsboven op een behoorlijke afstand. Bij de foto van Brent links van de camera (op ongeveer 45 graden).

Alle foto’s zijn genomen met mijn Sigma 70-200, ook om deze toch behoorlijk zware lens (ik ben het nog altijd niet helemaal gewoon om met zo een lens te werken), meer en meer gewoon te worden. Ik moet zeggen – het begint ook te lukken en de kwaliteit van die lens is toch bangelijk naar mijn bescheiden mening.

Alleszins, volgende keer maak ik werk van mijn achtergrond zodat ik wat meer tevreden kan zijn van de kwaliteit van de foto’s (op alle vlakken dan).

Ik hoop nog wel een paar postjes te schrijven vanuit Hawai met ander beeldmateriaal (wa meer landschapkes), en op jullie aanraden, pak ik toch zo ongeveer mijne hele fotozak met al het bijhorende materiaal mee. Mijne sensor is ondertussen al gekuist

Tot binnenkort !

Tijdens mijn skiverlof belde mijn collega me dat mijn andere collega (het wordt ingewikkeld   ) door omstandigheden niet mee kon op een business trip naar Hawai, Honolulu (voor de geïnteresseerden: het Cisco Partner Summit). Gezien alles reeds geboekt was moest men dus snel op zoek naar iemand anders als plaatsvervanger- en dat bleek ik dus te zijn. Een dikke meevaller, maar toch ook wel een tegenvaller. Een dikke meevaller omdat dit een “once in a lifetime opportunity” is – een tegenvaller omdat ik toch wel behoorlijk lang weg ben van de kinderen en het vrouwtje. We vertrekken op 4 april en komen pas terug op 13 april (2 weekends dus) dus wel behoorlijk lang maar goed anders kom ik er misschien nooit meer.

Uiteraard ken ik niets van Hawai, buiten het feit dat het lekker exotisch is en van de film Pearl Harbor. Ik vermoed als ik zo de websites even afschuim dat het wel een heel mooie locatie is, zodat er zeker een aantal foto-opportuniteiten moeten zijn. We hebben een 3-tal dagen vrij vooraleer het effectieve partner summit begint, wat maakt dat we dus wel een en ander kunnen gaan bezien en uiteraard fotograferen ! Alleen weet ik nog niet zo goed of ik mijn hele fotomateriaalzak mee zou nemen of niet. Wat zeker mee moet is de 18-200 omdat ik hier voorlopig de enige breedhoek heb, en de 50mm neem ik ook mee (kan nooit geen kwaad en het weegt niets), maar ik twijfel of ik mijn statief en 70-200 mee moet nemen…. nu als ik er wat verder over nadenk, moet ik volgens mij zeker mijn statief mee nemen om mooie landschapjes te kunnen fotograferen (of bij nacht). Alleszins, ik ben er nog niet helemaal over uit… dus we zien wel.

Als jullie tips hebben, laat het me gerust weten, alle info is steeds welkom.

Ondertussen begin ik toch meer te genieten van de mogelijkheid van hoge ISO’s bij mijn S3, gisteren had ik niet al te veel zin in flitswerk bij mijn ouders thuis, maar ik wou toch een paar fotootjes maken van onzen Brent die geweldig graag op zijn beentjes probeert te staan – dus 50mm lenske, ISO naar 1600 en gaan. Daarna in Lightroom de luminance en color noise reduction nog een beetje verschuiven en je hebt toch meer dan behoorlijke resultaten. Ik vind het geweldig alleszins.

En natuurlijk onze Xander in volle actie – eieren rapen, want de Paashaas (of de klokken) waren langsgeweest bij oma en opa:

Wat een grillige week ons ski-verlof, veel ups & downs, zowel wat betreft het weer als wat betreft de gezondheid van onzen Brent. Het leven kan hard zijn, maar al bij al was het toch een geweldig verlof – veel toffe mensen leren kennen – en al bij al ontspannend – en daar draait het toch allemaal om.

In de nacht van vrijdag op zaterdag in het midden van de nacht vertrokken, en ik had me voorgenomen om een beetje een reportage te maken van ons verlof. Ik moet zeggen dat het reportage gebeuren er niet helemaal is van gekomen, maar bon toch een impressie:

Als je in het midden van de nacht vertrekt en je verveelt je een beetje krijg je onderstaande resultaat (ik weet het, ik ben vergeten compenseren )

Onderweg ook even gaan eten, hupsakee, fototoestel mee en op een iets hogere ISO fotograferen – so far, so good:

Ook péages tegengekomen:

Eveneens een zelfportretje

En wat ik hierna heb meegemaakt dat geloof je nooit, toen we na onze lunch (tweede stop) terug naar de auto gingen, moest ik mijn fototoestel even opzij leggen om onze Xander in de wagen te kunnen zetten, dus wat doe je, snel even het fototoestel op het dak leggen.

Een tijdje later (toch een 10-tal minuten) toen we vertrokken waren en onze twee kornuiten mooi in dromenland waren vroeg Isabel om er even een fotootje van te maken… en eeeeeekkkk ik vind mijn toestel niet – toen viel mijne frank – die had ik op het dak achtergelaten – allerlei doemscenario’s kwamen boven toen ik eraan dacht dat ik het toestel op het dak van de wagen had laten liggen – ik werd er knettergek van. Tot ik even in de zijspiegel keek en zag dat het toestel gewoon nog op het dak lag – netjes geblokkeerd tussen de baren van de dakkoffer. Ik heb mijn vrouw nog nooit zo snel geinstrueerd om op een pechtstrook te gaan staan om het toestel te recupereren… je kan je wel voorstellen hoe gelukkig ik was dat er aan mijn toestel niets aan was

Daarna heb ik toch nog even deze foto’s gemaakt:

Zijn ze niet lief meneer ?

En toen was het reportagegevoel er een beetje uit

Ik moet toch zeggen dat het zien van Xander in zijn skipak en met zijn latjes in de handen een mooi beeld gaf:

Af en toe viel er dus veel sneeuw – wat het plezier niet onderdrukte – hier heb ik het ook even gewaagd om mijn toestel aan de weersomstandigheden bloot te stellen:

Waarna we nog een extra jeneverke (met smaak naar keuze) binnenkapten !

Ik heb ook een beetje van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn 70-200 af en toe te testen:

Ik heb het zelfs geriskeerd om de lens mee op de piste te nemen – goe ingepakt in een rugzakske, en hopend dat ik niet te hard of verkeerd zou vallen bij een of ander slecht maneuver.

Alleszins was het wel een gezellige gezinsvakantie (even reclame maken voor mijn vrouwtje) van Kriebels en Kuren (of beter gekend als OZ wat staat voor het Onafhankelijk Ziekenfonds) – met een heel toffe groep mensen, ook werd er iedere avond wel iets georganiseerd (op de piste, of ’s avonds aan de bar…). Hieronder zie je de resultaten van een spelletje “Kuben” of “Kunen” (ik weet het niet echt meer ) – een tof spel (van Noorse origine) alleszins dat zorgt voor de nodige ambiance (reken daar dan ook nog wat jenever bij)

Eigenlijk heb ik geen tijd gemaakt voor landschapjes, ofwel was het weer te slecht, ofwel dacht ik er niet echt aan, omdat ik echt wou skiën:

In de loop van de week was ons Brentje nog regelmatig ziek (overgeven, oorontsteking, koorts enz.) wat maakte dat mijn vrouwtje iets te weinig aan skiën is toegekomen. Na het opstarten van een antibiotica kuur ging het plots wel heel wat beter en is Isabel toch nog een beetje mee kunnen gaan skiën.

In de tussentijd naar het einde van de week toe, was het terug begonnen met sneeuwen en niet zo maar een beetje. Gelukkig had ik nog net op tijd sneeuwkettingen gekocht (die we er vrijdagavond met hulp van deskundigen hebben kunnen bevestigen).

De laatste namiddag ben ik in een halve sneeuwstorm nog even gaan skiën met de monitoren, je zag je ski’s niet meer, skiën in sneeuw tot aan je knieën (en dit op de piste) – dat was echt kicken – helaas heb ik er geen foto’s van – een van de monitrices heeft er wel eentje getrokken (maar ik moet hem nog krijgen).

Hierboven nog even het bewijs dat we echt met sneeuwkettingen moesten rijden. Op deze parkeerplaats moest de ketting er ook af – piece a cake zou je denken. Dat was ook zo voor de eerste ketting,  maar degene die je nu in beeld ziet wou er helaas niet af   – het ijzertje waarmee je normaal loskoppelt zat helemaal vast – ik heb er dus mijn wiel kunnen afhalen om die ketting los te krijgen. Het kan soms tegenzitten

All in all zijn we toch nog goed thuisgekomen (ik weliswaar met griep en koorts – maar dat is ondertussen toch voorbij na een zondagje uitzieken).

Vanmorgen even alle materiaal opgezet en wat getest. Hier zoals beloofd dus de eerste resultaten, mijn eerste pogingen om met 1 flits de achtergrond volledig wit te krijgen, en dan 1 hoofdlicht op mijn twee geliefde onderwerpen – de twee zoons.

Xander had er zoals gewoonlijk niet veel zin in, onzen Brent kan nog niet teveel tegenpruttelen dus da is wa gemakkelijker.

Hopelijk vinden jullie het iets. Wat me zelf al is opgevallen, mijn achtergrondflits heeft nogal wat strooilicht veroorzaakt (nog niet onmiddellijk storend vind ik, maar wel iets waar ik wat DIY stuff voor moet maken om het gerichter te kunnen gebruiken).

Deze middag nog eens gebruik gemaakt van ons abonnement van de Zoo en met het hele gezin een paar uurtjes rondgewandeld in Planckendael, een mens moet toch een beetje profiteren van het goede weer. Weinig beestjes buiten vond ik, maar toch 1 fotootje dat min of meer gelukt is (voor de grotere versie kan je doorklikken):

Gemaakt met de 70-200mm, waar ik dus nog fameus mee moet oefenen, ik ben tot nu toe niet gewend geweest van met een zwaardere lens te werken, maar oefening baart kunst naar men zegt.

Allez, nog heel efkes, en ik kan mijn parapluutje, reflectoren enz.. gaan afhalen. De Post is vandaag aan de deur geweest, maar met twee werkende mensen is het nie simpel om thuis te zijn overdag hé 

Dus morgen wat vroeger naar huis komen, en dan ga ik het wel even afhalen, want ik wil er toch direct wat mee experimenteren. Toeval wil ook dat ik nog een Nikon SB-26 op de kop kan tikken morgen, dus dat maakt de kit compleet. En dan gaan we echt van start kunnen gaan.

Ondertussen is er ook schot in het model-zoek gebeuren. Normaal gezien is er een “shoot” gepland op 29/3. Nog even wachten dus op resultaten, maar het geeft me nog wat tijd om te oefenen   De kids zullen dus het slachtoffer worden van de flitser(s). Jurgen had me in een reactie op mijn “Strobist” – post aangeraden om met 1 flitser te beginnen, en als de specialisten me dat aanraden dan doe ik dat ook. Trouwens het volgende topic op de blog van Ake en ondertussen ook verschenen op de Strobist blog geeft op een eenvoudige manier weer wat je nodig hebt en wat de verschillende effecten zijn die je met een aantal hulpmiddelen kan bekomen. Moraal van het verhaal, met 1 flits kan je dus al heel verschillende resultaten bekomen.

Dus ja voor de resultaten van een echte model-”shoot” moet nog even gewacht worden. Nu voor mij zal het behoorlijk snel 29/3 zijn, want de komende weekends wordt het nog behoorlijk druk door werk-activiteiten, nog eens gaan skieën in Landgraaf ter voorbereiding van het skiverlof half maart, en nog een krokuswandelzoektocht die we met de Ouderraad voorbereiden en binnenkort ook doorgaat. Foto-opportuniteiten genoeg nog dus.

Hier nog eentje van onze Xander van afgelopen weekend, zoals gezegd hij wou niet op de foto, dus maar op zoek gegaan naar een net iets andere compositie.

Op de stenen lopen vond hij wel leuk…

Deze namiddag eens naar zee geweest, kwestie van nog eens buiten te zijn en een frisse neus te halen met de kinderen. Je kan wel stellen dat het hééééél fris was. De bedoeling was om een paar fotootjes te maken van onze Xander, en om nog wat verder de 70-200 lens te testen. Alleen is onze Xander niet echt in de mood om gefotografeerd te worden, en was het weer ook niet van die aard dat we heel lang konden buiten blijven. Toch nog een paar fotootjes, slechts eentje van hem in frontaal zicht, maar daar had ik veel “overtuigingskracht” voor nodig.

In een vorige post had ik al aangegeven om me eens bezig te houden met wat fotootjes van onze jongste: Brent. Nog geen foto’s voor op de canvas doek weliswaar, daarvoor had onze living weer helemaal moeten omgebouwd worden, en dat kon niet echt vandaag.

Dus gewoon den Brent fotograferen tussen zijn speelgoed, op de speelmat in de keuken. Ik heb mijn flitsje opgesteld in een hoek van 45 graden ten opzichte van Brent, en links van mijn camera om eens te testen met lichtinval, enz.

Ik heb de foto’s achteraf met Lightroom en Photoshop bewerkt of geoptimaliseerd , echter wat me heel hard opvalt, en ik ben er nog niet echt uit hoe het komt, dat de huidtinten van Brent dus verschillen van foto tot foto , en nog straffer dat er een verschil is tussen de jpg in CS3 en degene die ik dan exporteer voor publicatie op de weblog. Dat is dus iets dat ik zeker nog moet uitzoeken.

Dit is wat er is uitgekomen, ik weet het foto’s met een tut staat niet goed, maar langs de andere kant is het wel een onderdeel van zijn leven. Daarnaast vind ik de achtergrond nog geweldig storend, maar zoals al gezegd, het was in de keuken bij gebrek aan een studio

Voor de mogelijks geinteresseerden, de EXIF zit nog in de foto’s (Update: blijkbaar wordt de EXIF er toch uitgestript bij de upload). Ik heb ze allemaal met mijn 50mm 1.8 (toplensje dat zijn geld meer dan waard is) gefotografeerd.

Omdat ik er dit weekend niet toegekomen ben om nog wat fotookes te trekken, eentje uit het archief. Eind september zijn we nog even naar Bokrijk geweest, zo ongeveer op de laatste dag van het seizoen. Ruim op tijd om gebruik te maken van onze gratis toegang die we kregen via ons abonnement op de Zoo.

Onze ervaring was dat de Xander nog net iets te jong was om er ten volle van te kunnen genieten, dus hebben we het merendeel van de tijd in de speeltuin gehangen.

Toch nog 1 beeldje dat ik een beetje bewerkt heb in Photoshop om de foto interessanter te maken. Een pinhole effect bewerking, die ik ergens had gelezen in een Engels fotoboekske. Toen ik de originele foto zag, dacht ik dat die bewerking hierop wel zou passen:

Het effect is behoorlijk eenvoudig en werkt vooral met afbeeldingen waarvan het onderwerp centraal staat – conform de regels in 90 % van de gevallen totaal verkeerd, maar toch. Omzetting naar zwart/wit, eerst Radial Blur (Zoom, amount: 2, Quality Good) en dan nog een Radial Blur (Spin, amount: 1, Quality Good). Zeker niet toe te passen op alle foto’s maar hier vond ik het wel een geslaagde bewerking.

Dit is trouwens de “Olielslagmolen uit Ellikom” voor de geïnteresseerden

Als amateur fotograafje ben ik zo een beetje mijn weg aan het zoeken, wat fotografeer ik graag, waarin wil ik me specialiseren enz… dus momenteel fotografeer ik zo nog een beetje van alles, uiteraard heel veel mijn kinderen. Kinderen, niet het meest eenvoudige onderwerp omdat ze meestal niet echt willen luisteren en ook met moeite snappen wat die gekke papa en mama nu proberen te doen. Zo ook voor het maken van ons kerstkaartje – dit jaar weinig kerst aan – maar toch als idee om een schoon plaatje te maken van de twee kinderen. Om tot het kaartje te komen heeft ons een dagje gekost: in de voormiddag al begonnen met gewenning aan het fototoestel en wat aanwijzingen geven, was voor mij meteen ook de oefening om ervoor te zorgen dat de belichting goed was (diafragma, flitsintensiteit enz…). In de namiddag gingen we dan voor “the real shoot”, bleek dat de twee gasten het volledig zagen zitten en het heeft alleszins voor het familie album al een paar mooie plaatjes opgeleverd.

Na het maken van “de foto” wou Xander nog een beetje verder doen, dit is wat we er samen van gemaakt hebben:

Nu nog veel Photoshop leren om de rommelige ondergrond weg te werken, of er wat beter op letten tijdens het fotograferen… veel te leren dus (both ways).